Nuance

Nadat een paar mensen me na het lezen van vorige posts hebben gevraagd of ik hier graag zit, hier het antwoord: ik zit hier ontzettend graag.
Het was even zoeken, China is zo anders. Maar ik ben er nu aan gewoon, en het bevalt me zelfs.
De vorige post vraagt misschien wat nuance, want was geschreven net na het gebeurde en dus in emotionele toestand. China is niet hypocriet en apathisch. Toch niet in die mate dat ik het beschreef.
China is wel bekommerd om wat men denkt en zegt. Wat men publiceert en toont. Zo bezorgd om de reputatie. En men durft wel eens vreemd te redeneren.
Buitenlandse studenten worden vaak gevraagd om Engelse les te geven. S., een Aziatisch uiziende buitenlandse studente met nagenoeg perfect Engels accent, meldt zich telefonisch aan en mag komen lesgeven. Tot ze zich persoonlijk aanmeldt. 'Waarom ze geen foto heeft doorgestuurd?' Ze moeten haar niet. In haar plaats wordt een gebrekkig Engels sprekende blanke Rus aangeworven. Zo werkt het hier dikwijls, en dat is heel jammer.

Gelukkig zijn de meeste mensen die ik tegenkom schatten.

De mevrouw van het winkeltje in de lobby hier beneden. Ze baat het samen met haar man uit, en ze zitten daar iedere dag, van 's morgens half 8 tot 's avonds half 11. Iedere keer wanneer ik haar zie klinkt er de verlegen 'ni hao' (hallo), of 'chi fan le ma?' (al gegeten?). Simata en ik kopen altijd grote flessen water bij haar. Van die flessen van 15 liter ofzo, waar je wel even mee door kan. Ze tilt die zware dingen op haar kleine, tengere lijf, en brengt ze ons op de kamer. Echtwaar, ik heb haar meermaals gesmeekt ze zelf te mogen dragen, ik ben twee keer groter en twee keer zwaarder, dus dat zou eerlijker zijn he.
Zo zitten ze daar, heel de dag. Voor hun kleine, oude kleurentelevisie waarop ze oude films, series en opera's spelen. Daar eten ze hun rijst of noedels, iedere dag weer.
'liang kuai wu' 'gei ni' en een stil 'bu keqi, yao daizi ma?' ('2,5 kuai', 'alstublieft' 'hoeft niet, moet je een zakje?')
Net zo met het koppel dat de fruitsappen maakt in de cafetaria. 'xiangjiao boluo?' (banaan ananas?). Ook zij staan daar iedere dag, van 's morgens tot 's avonds. Altijd even lief.

Of als je op het strand zit te lezen. De mensen komen spontaan een babbeltje te slaan. Ze vinden het leuk dat buitenlanders chinees leren en zijn oprecht geïnteresseerd. De 'werkman vant stad' bijvoorbeeld, die leuk over calligrafie kon vertellen. Of een vrouw die vertelde over minderheden in Yunnan en me het poppetje in traditionele klederdracht gaf dat ze van haar baas had gekregen. Met haar ga ik nog eens afspreken want ze wil graag weer Engels leren, en wil me graag helpen met mijn Chinees.

Voor de rest is het hier vrij kalm tegenwoordig. We hebben de punten van alle examens intussen, en ik ben daar best wel tevreden over. 94 voor spreken, 86 voor 'chinees', en een povere 62 voor luisteren, waar ik 20 van de 50 antwoorden juist had gegokt, en 2 van de 10 opgegeven woorden juist in een zin had gebruikt. Vraag me dus niet waar die punten vandaag komen ;) . Spreken ging vrij vlot, en de lerares was heel enthousiast over mijn voorstelling van Istanbul, maar wanneer ze dan vragen stelt over iets anders, lijk ik van de zenuwen de volledige chinese taal te zijn vergeten. Gelukkig vergat zij dat gedeelte van het examen ook.