'Dancer' en de wetten van de markt?

Dancer

'Geen zin om in een film te spelen?'
'Tuurlijk wel'

In de lobby van Caiqingjie zitten twee mannen en een vrouw, op zoek naar westerlingen. Slimme zet. De concentratie westerlingen is hier groot. 'Westerlingen' is veel gezegd. Blanke mensen met blond haar.

'Wat zal ik moeten doen?'
'Journalist zijn'
'Ah, journalist'

Dit was een week geleden. Ik kan niet acteren, maar dat maakt niet veel uit. Zoveel acteren was er ook niet aan. De eerste uren was ik deel van een publiek dat getuige was van een wedstrijd waarvan de aard me nog altijd niet duidelijk is. De titel van de film, 'Dancer', doet me wel iets vermoeden. Later werd ik inderdaad reporter. Twee Duitsers en ik vertegenwoordigden de buitenlandse pers. Op de winnaar afstormen, microfoon onder de neus duwen, vechten om plaats met andere journalisten, vragen stellen. Zoals op televisie.

Leuker dan het idee 'ik ben misschien even te zien in een Chinese film' was wel de ervaring op de filmset. Want hoe wordt zo een film nu gemaakt? Toch wel boeiend, alles in het echt te zien gebeuren, want je hebt natuurlijk wel een idee van hoe zoiets in zijn werk gaat, maar het is veel interessanter er met de neus op te staan er er zelfs (een pieeepklein :p ) deel van te zijn.

Ik schaamde me een beetje.
De vrouw van de lobby nam me even apart, keek schichtig om zich heen, en stopte me geld in de handen.
'zorg ervoor dat niemand dit ziet, praat er met niemand over'
300 yuan, ongeveer 30€, zoveel als was afgesproken. Vreemde overdracht, dacht ik.
Tot ik hoorde hoeveel de Chinezen voor hetzelfde werk kregen: 30 yuan, tien keer minder.
Natuurlijk is dit normaal, volgens de wetten van de markt. Geen enkele westerling zou dit voor 3€ doen. En het aanbod Chinezen is natuurlijk groter. Toch wringt het bij mij.


kwak

Het is normaal in een restaurant te zien wat je later op je bord zal krijgen. Levend. Een hoopje padden lag vanavond op zijn lot te wachten, tot wij voorbijkwamen. Eigenlijk is het zielig, zo opgehoopt in een netje. We dachten er een uit zijn lijden te verlossen en dus hebben we pad besteld. Bij het eten van vis heb ik het minder moeilijk met de gedachte diezelfde vis wat eerder nog te hebben zien rondzwemmen, maar bij die pad was het even anders. De eerste hap met mn ogen dicht. Niet nadenken, gewoon proeven. Heel veel kleine botjes, de smaak wel ok. Maar niet onmiddellijk voor herhaling vatbaar.
Wat zal het zijn met hond?


oh ja, en chinees

Het semester is naar verluidt al halfweg en daarom hebben we volgende week examen. Naar aloude gewoonte is het me niet gelukt zoveel te studeren, dus wordt het wel wat spannend. Maar aangezien het examen pas een week op voorhand is aangekondigd, en onze Hanyu -lerares vergat de exacte dag te zeggen, hoop ik dat er toch niet zoveel belang aan wordt gehecht. Duim voor mij ;)

Een van de grootste nationale hobbies is karaoke. Morgen gaan we dat ook eens proberen ;) Iedereen beweert altijd dat ie niet kan zingen, maar ik kan het echt niet, het wordt dus leuk ;).